कुनै पनि संस्थाको इतिहास केवल निर्णयहरूले बन्दैन; त्यस इतिहासलाई जीवित राख्ने काम व्यवहारले गर्छ। प्रस्तावहरू अभिलेखमा सुरक्षित रहन्छन्, तर आत्मीयता मानिसहरूको मनमा बस्छ। त्यसैले कुनै पनि कार्यक्रमको वास्तविक सफलता त्यसले पारित गरेका एजेन्डामा मात्र होइन, सहभागीहरूले साथमा लिएर फर्किएको अनुभूति, विश्वास र सन्तुष्टिमा मापन गरिन्छ। नेपाल सुनचाँदी व्यवसायी महासंघको १३औँ तथा १४औँ वार्षिक साधारण सभाले यही सत्यलाई पुनः स्थापित गरेको छ।
२०८३ साउन १६ गते रूपन्देहीको बुटवलस्थित सिद्धार्थ कटेज, योगीकुटीमा सम्पन्न भएको यो साधारण सभा महासंघको नियमित वार्षिक कार्यक्रम मात्र थिएन। यसले संगठनात्मक परिपक्वता, व्यावसायिक एकता, अनुशासित व्यवस्थापन र नेपाली आतिथ्य संस्कृतिको अनुपम संयोजन प्रस्तुत गर्यो। कार्यक्रम सकियो, औपचारिकता पूरा भयो, निर्णयहरू पारित भए; तर सहभागीहरूको मनमा बसेको आत्मीयताको अनुभूति भने अझै जीवित छ। यही अनुभूतिले यस सभालाई विशेष बनाएको हो।
बुटवल सुनचाँदी व्यवसायी संघले निर्वाह गरेको आयोजकीय भूमिका केवल जिम्मेवारी पूरा गर्ने सीमामा सीमित रहेन। आयोजकले पाहुनालाई स्वागत मात्र गरेन, सम्मान गर्यो; सम्मान मात्र गरेन, अपनत्व बाँड्यो। कार्यक्रमको सुरुदेखि अन्त्यसम्म प्रत्येक सहभागीलाई अनुभूति भयो-उहाँहरू कुनै औपचारिक समारोहमा होइन, आफ्नै परिवारको साझा उत्सवमा सहभागी भइरहनुभएको छ।
महासंघमा आबद्ध ८४ जिल्ला तथा नगर/वस्तुगत संघ र २३ एसोसिएट सदस्य संस्थाका प्रतिनिधिहरूसहित करिब सात सय जनाको सहभागिताले यो साधारण सभालाई राष्ट्रिय स्वरूप प्रदान गर्यो। पूर्वदेखि पश्चिम र हिमालदेखि तराईसम्मका व्यवसायीहरू एउटै उद्देश्यका साथ भेला हुनु आफैँमा महासंघको संस्थागत शक्ति र व्यावसायिक एकताको बलियो प्रमाण थियो। भौगोलिक दूरी फरक भए पनि भावनात्मक दूरी कतै देखिएन। यही एकताले महासंघको भविष्यप्रति थप आशा जगाएको छ।
कार्यक्रमको पहिलो प्रभाव स्वागतले नै सिर्जना गरेको थियो। पञ्चेबाजाको मधुर धुनसँगै गरिएको स्वागत, पाल्पाली ढाकाको टोपी, खादा, पुष्पगुच्छा र मिठाईले नेपाली संस्कारलाई औपचारिक प्रोटोकलभन्दा माथि उठाएर आत्मीयताको प्रतीक बनायो। पाहुनाको सम्मान कसरी गरिन्छ भन्ने कुरा भाषणले होइन, व्यवहारले देखिन्छ। बुटवलले यही व्यवहार प्रस्तुत गर्यो।
स्वागत समारोहमा बुटवल सुनचाँदी व्यवसायी महिला समूहको सक्रिय सहभागिताले कार्यक्रमलाई थप गरिमामय बनायो। उहाँहरूको जिम्मेवारीपूर्ण भूमिका, अनुशासन र समर्पणले संस्थागत गतिविधिमा महिलाको सहभागिता केवल उपस्थितिमा सीमित नरही नेतृत्व र व्यवस्थापनको महत्वपूर्ण पक्ष भएको स्पष्ट सन्देश दियो।
सफल कार्यक्रमको अर्को आधार हो-व्यवस्थापन। हजारौँ योजना बनाइए पनि कार्यान्वयन कमजोर भयो भने कार्यक्रमको प्रभाव क्षीण हुन्छ। तर बुटवलमा त्यसको ठीक विपरीत दृश्य देखियो। समय व्यवस्थापन, अतिथिको आवागमन, आवास, भोजन, कार्यक्रम सञ्चालन, समन्वय, स्वयंसेवकहरूको सक्रियता र प्रत्येक चरणमा देखिएको अनुशासनले आयोजक टोलीको तयारी र परिश्रम स्पष्ट रूपमा प्रतिबिम्बित गरिरहेको थियो। यस्तो व्यवस्थापन संयोगले सम्भव हुँदैन; यसको पछाडि समर्पित सोच, लामो तयारी र सामूहिक मेहनत लुकेको हुन्छ।
कार्यक्रमको अर्को आकर्षण पाहुनाहरूको सम्मानमा आयोजना गरिएको सांस्कृतिक साँझ थियो। व्यावसायिक सम्बन्धलाई सांस्कृतिक आत्मीयतासँग जोड्ने यो प्रयास अत्यन्त सान्दर्भिक र प्रशंसनीय रह्यो। स्थानीय कला, संस्कृति र मौलिक प्रस्तुतिहरूले सहभागीहरूलाई केवल मनोरञ्जन दिएनन्, बरु बुटवलको सामाजिक र सांस्कृतिक पहिचानसँग पनि परिचित गराए। यस्ता कार्यक्रमहरूले औपचारिक सम्बन्धलाई दीर्घकालीन आत्मीय सम्बन्धमा रूपान्तरण गर्ने क्षमता राख्छन्।
यस सम्पूर्ण सफलताको केन्द्रमा थियो-नेतृत्व। बुटवल सुनचाँदी व्यवसायी संघका अध्यक्ष गकुल विश्वकर्माको नेतृत्वले कार्यक्रमलाई स्पष्ट दिशा दिएको देखिन्थ्यो। तर सफल नेतृत्वको विशेषता एउटै हुन्छ-त्यहाँ व्यक्तिभन्दा टोली ठूलो हुन्छ। यही कारण कार्यक्रमको सफलताको श्रेय सम्पूर्ण कार्यसमिति, स्वयंसेवक, महिला समूह र पर्दा पछाडि रहेर अहोरात्र खटिने सबै हातहरूलाई समान रूपमा जान्छ। जब नेतृत्वले सबैलाई साथ लिएर अगाडि बढ्छ, तब सफलता व्यक्तिगत होइन, संस्थागत उपलब्धि बन्छ।
आजको प्रतिस्पर्धात्मक समयमा संस्थाहरूका सामु अनेक चुनौती छन्। व्यावसायिक वातावरण परिवर्तन भइरहेको छ, नीतिगत जटिलता बढिरहेको छ र बजारको स्वरूप निरन्तर फेरिँदै गएको छ। यस्ता परिस्थितिमा संस्थाको सबैभन्दा ठूलो शक्ति भनेको सदस्यहरूबीचको विश्वास र एकता हो। बुटवलमा सम्पन्न साधारण सभाले यही विश्वासलाई अझ गहिरो बनाएको छ। एउटै मञ्चमा बसेर विचार आदानप्रदान गर्नु, अनुभव साटासाट गर्नु र भविष्यका साझा लक्ष्य निर्धारण गर्नु आफैँमा महासंघको संस्थागत यात्राका लागि महत्वपूर्ण उपलब्धि हो।
यस साधारण सभाले अर्को महत्वपूर्ण सन्देश पनि दिएको छ-संस्था भवनले ठूलो हुँदैन, संस्कारले ठूलो हुन्छ। पदले सम्मान पाइँदैन, व्यवहारले सम्मान कमाइन्छ। बुटवलले यही संस्कारलाई व्यवहारमा उतारेर देखायो। यही कारण सहभागीहरूले कार्यक्रमको भव्यताभन्दा बढी आयोजकको आत्मीयताको चर्चा गरिरहेका छन्।
कुनै पनि सफल कार्यक्रमको वास्तविक मूल्याङ्कन समापन समारोहमा होइन, कार्यक्रम सकिएपछि सहभागीहरूको प्रतिक्रियामा हुन्छ। बुटवलबाट फर्किएका अधिकांश सहभागीहरूको मनमा एउटै अनुभूति थियो-“यो साधारण सभा केवल सम्पन्न भएन, अनुभव बन्यो।” यही अनुभूति नै आयोजकका लागि सबैभन्दा ठूलो पुरस्कार हो।
नेपाल सुनचाँदी व्यवसायी महासंघको १३औँ तथा १४औँ वार्षिक साधारण सभाले संगठनात्मक यात्रामा अर्को स्वर्णिम अध्याय थपेको छ। यसले व्यावसायिक एकतालाई थप मजबुत बनाएको छ, संस्थागत संस्कृतिलाई नयाँ उचाइ दिएको छ र सफल व्यवस्थापनको एउटा अनुकरणीय मापदण्ड स्थापित गरेको छ।
समयसँगै कार्यक्रमहरू फेरिन्छन्, स्थानहरू बदलिन्छन् र पुस्ताहरू पनि परिवर्तन हुन्छन्। तर केही आयोजनाहरू यस्ता हुन्छन्, जसले आफ्ना निर्णयभन्दा बढी आफ्ना मूल्य र संस्कारका कारण स्मरण गरिन्छन्। बुटवलमा सम्पन्न यो साधारण सभा त्यस्तै एउटा ऐतिहासिक आयोजनाका रूपमा महासंघको इतिहासमा दीर्घकालसम्म सम्मानपूर्वक स्मरण गरिनेछ।
निस्सन्देह, ठूलो जिम्मेवारी वहन गर्दै सयौँ सहभागीको उपस्थितिमा सम्पन्न हुने यस्ता कार्यक्रमहरूमा साना-तिना कमजोरी वा व्यवस्थापकीय त्रुटि देखिनु स्वाभाविक हो। तर ती सीमित पक्षहरूले समग्र आयोजनाको गरिमा, आत्मीयता र सफलतालाई कुनै पनि रूपमा ओझेलमा पार्न सकेनन्। बरु आतिथ्य आयोजकको समर्पण, तत्परता र सुधारप्रतिको सकारात्मक सोचले कार्यक्रमलाई अझ अनुकरणीय बनाएको अनुभूति भयो।
किनभने बुटवलले एउटा कार्यक्रम आयोजना गरेको थिएन; उसले आतिथ्यलाई संस्कार बनायो, व्यवस्थापनलाई इतिहास बनायो र व्यावसायिक एकतालाई नयाँ उचाइमा पुर्यायो।
– लेखक नेपाल सुनचाँदी व्यवसायी महासंघका स्वकीय प्रेस सल्लाहकार हुनुहुन्छ ।
( नेपाल सुनचाँदी व्यवसायी महासंघको १३औँ तथा १४औँ वार्षिक साधारण सभामाथिको एक समीक्षात्मक दृष्टि)
